Return to Κείμενα

Ούτε η δραχμή, ούτε το ευρώ, αλλά ο ρατσισμός είναι το δυνατότερο νόμισμα στην ελλάδα!

(ένα κείμενο του antifa negative για το σουηδικό περιοδικό TidningenBrand http://tidningenbrand.se/)

Στις τελευταίες ελληνικές εκλογές, τον Μάιο καθώς και τον Ιούνιο, το νεοναζιστικό κόμμα, Χρυσή Αυγή, πήρε 7% με μισό εκατομμύριο ψήφους. Ακόμα χειρότερα, το 22% των ελλήνων δηλώνουν ότι συμφωνούν με τις δραστηριότητες του νεοναζιστικού κόμματος. Ταυτόχρονα, οι επιθέσεις σε μετανάστες στην Αθήνα και διάφορες άλλες ελληνικές πόλεις έχουν γίνει mainstream. Ας σημειωθεί πως ,σύμφωνα με την Ένωση Μεταναστών Εργατών, 500 επιθέσεις έχουν λάβει χώρα στο πρώτο εξάμηνο του 2012. Παράλληλα με αυτά, ο αντισημιτισμός και η ομοφοβία έχουν ενισχυθεί στις δραστηριότητες του κόμματος και των οπαδών του. Θα έπρεπε επίσης να επισημανθεί ότι πολλές από τις επιθέσεις που αναφέρει η ΕΜΕ, διαπράττονται από απλά μέλη της… ελληνικής κοινωνίας- αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε “ελληνικός όχλος”- και όχι απαραίτητα από μέλη του ίδιου του κόμματος. Ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός,ο εθνικισμός και η ομοφοβία ήταν για χρόνια μόνιμα γνωρίσματα της ελληνικής κοινωνίας. Παρολαυτα, αυτό που μπορεί να τα συνδέσει με μια βιαιότερη στροφή κατά την διάρκεια των τελευταίων μηνών είναι το γεγονός πως με την είσοδο των νεοναζί στην βουλή, οι ρατσιστές έγιναν πιο ενθουσιώδεις και βέβαιοι ότι η βία τους είναι σήμερα, περισσότερο από ποτέ στο παρελθόν, καλά προστατευμένη από το κράτος. Φυσικά, δεν έχουν καθόλου άδικο. Η αστυνομία και το δικαστικό σύστημα στηρίζουν τις ρατσιστικές δραστηριότητες με όλα τους τα μέσα. Σύμφωνα με το Βήμα, οι μισοί από το αστυνομικό δυναμικό της χώρας,δηλαδή σχεδόν 25.000 μπάτσοι, ψήφισαν Χρυσή Αυγή στις διπλές εκλογές του Μαίου και του Ιουνίου. Αυτή η συνθήκη αναγκάζει τους μετανάστες -θύματα της ρατσιστικής βίας- να διστάζουν να προσεγγίσουν τις αρχές όταν έχουν δεχτεί επίθεση. Αλλά ακόμα και στις περιπτώσεις όπου θύματα ρατσιστικών επιθέσεων προσπαθούν να μηνύσουν τους θύτες σε αστυνομικά τμήματα, οι αρχές του ωθούν να αποφύγουν τις μηνύσεις. Ας σημειωθεί ότι όταν μια ομάδα αντιφασιστών συλλαμβάνεται για επίθεση σε νεοναζί, η απάντηση της αστυνομίας θα είναι άμεση και σκληρή. Το ελληνικό δικαστικό σύστημα, από την άλλη, είναι γνωστό για την αθώωση του νεοναζί συγγραφέα Κωνσταντίνου Πλεύρη παρόλο που έκανε έκκληση, στο βιβλίο “Εβραίοι,όλη η αλήθεια”, να “κρατήσουμε το Άουσβιτς σε καλή κατάσταση για μελλοντική χρήση…”. Ούτως ή άλλως, τα περιστατικά είναι αναρίθμητα, και μόνο κατά τον τελευταίο μήνα φαίνεται να τυγχάνουν προσοχής από τα διεθνή μμε. Τον Οκτώβρη, ο Guardian και το BBC έκαναν τα δικά τους ρεπορτάζ για την αστυνομική κτηνωδία εναντίον μεταναστών και αντιφασιστών, ενώ ανέφεραν τις περιπτώσεις των αθωώσεων νεοναζί ως κοινό τόπο.1 Το σκηνικό στην ελλάδα φαίνεται τρομακτικό ενώ η αντίσταση στον φασισμό φαίνεται μια απόμακρη υπόσχεση, τουλάχιστον προς το παρόν.

Αντίσταση και ‘αντίσταση’ στον ελληνικό φασισμό

Όπως μπορεί ήδη να γνωρίζει κάποιος, ο αριστερός χώρος στην ελλάδα είναι ένα διακριτό πολιτικό ρεύμα από τον αναρχικό ή αυτόνομο χώρο. Ενίοτε, όπως στην περίπτωση του αντιφασιστικού αγώνα, αυτή η διάκριση είναι μια ουσιαστική διχοτομία παρά ζήτημα ταμπέλας. Για παράδειγμα, ισχύει ότι όσον αφορά τον αντιφασιστικό αγώνα ο μεγάλος αριστερός χώρος,δηλαδή, η κοινοβουλευτική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ καθώς και τα εξωκοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα δεν γουστάρουν να συμμετέχουν στον αντιφασιστικό αγώνα. Η αριστερά συνήθως απαντάει στις φασιστικές επιθέσεις με γραπτές καταδίκες του ρατσισμού και του δεξιού ακτιβισμού, ελπίζοντας πως θα απομονώσουν τον φασιστικό χώρο απο την ευρύτερη ελληνική κοινωνία. Επίσης, η κοινοβουλευτική καθώς και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά συνήθως υποτιμά ή αποφεύγει την επίδραση και την έκταση των βαθιών ριζών του ρατσισμού στα ελληνικά κατώτερα κοινωνικά στρώματα, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής εργατικής τάξης. Ένα από τα συνθήματα στα οποία αναφέρονται οι έλληνες αριστεροί,για πολλά χρόνια, ήταν το “να μην ασχολούμαστε με τους φασίστες επειδή θα καταλήξουμε να τους προμοτάρουμε”. Ακόμα και αν αυτή η λογική είχε οποιαδήποτε βάση στην πραγματικότητα, πριν τις εκλογές του 2007, όταν το δεξιό κόμμα του ΛΑΟΣ πήρε τις πρώτες θέσεις στην βουλή, και πριν τις εκλογές του 2012,όταν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής πήραν και αυτοί τις πρώτες θέσεις τους,σήμερα φαίνεται σαν μια απαρχαιωμένη πρακτική και ένα απαρχαιωμένο σύνθημα. Η αριστερά, όμως, όχι μόνο παραμένει προσκολλημένη σε τέτοιες πεποιθήσεις αλλά επίσης παραμένει εχθρική σε κάθε “μαχητικό/ακτιβίστικο αντιφασισμό” εκ μέρους των αντιφασιστριών στους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει επειδή η αριστερά δεν θεωρεί τον μαχητικό αντιφασισμό ως πολιτική προτεραιότητα και, κύρια, δίνει προτεραιότητα σε εθνικά ζητήματα ή την λεγόμενη ‘κρίση’. Εντέλει, θα έπρεπε να σημειώσουμε ότι η αριστερά στην ελλάδα χρησιμοποιεί, στο πλαίσιο του αντι-ΔΝΤ και αντι-κρισιακού λόγου της, ένα είδος εθνολαικισμού ως πολιτικό μέσο και το γεγονός αυτό θα το έκανε ακόμα πιο δύσκολο για αυτήν να διαφοροποιηθεί από τους νεοναζί,που επίσης χρησιμοποιούν έναν εθνικό αντι-ΔΝΤ λαικισμό. Αυτή η κατάσταση κάνει τους αριστερούς να ‘πολεμάνε’ τους νεοναζί ως φιλοκαπιταλιστική παρά ρατσιστική οργάνωση.

Ξέχωρα από την αριστερά, μόνο κάποιες μειοψηφίες αναρχικών και αυτόνομων ομάδων συμμετέχουν στον αντιφασιστικό αγώνα με το να οργανώνουν διαδηλώσεις που ξεμπροστιάζουν τοπικούς νεοναζί και και με το να προσπαθούν να απαντήσουν πολιτικά (καθώς και φυσικά)στην βίαιη ατζέντα τους. Δυστυχώς, σε αυτή την δύσκολη περίοδο στην ελλάδα, η μεγάλη πλειοψηφία των αναρχικών εστιάζουν σε διαφορετικές δραστηριότητες, οι οποίες επίσης μπορεί να χαρακτηριστούν ρατσιστικές. Για παράδειγμα, σε πολλές περιπτώσεις τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, οι αναρχικοί επιλέγουν να επιτίθενται φυσικά σε (μετανάστες)χρήστες ναρκωτικών στην γειτονιά των Εξαρχείων για να τους διώξουν από την περιοχή. Η κατηγορία ενάντια στους χρήστες είναι ότι πουλάνε ναρκωτικά και έτσι, η αστυνομία και το κράτος προσπαθούν να διεισδύσουν στα Εξάρχεια και να καταστρέψουν το επαναστατικό παρελθόν τους…Φυσικά, κάποιες αυτόνομες και αναρχικές ομάδες αντιτίθενται σε τέτοια δαιμονοποίηση των μεταναστών χρηστών, αλλά παραμένουν μειοψηφία.

 

Παλεύοντας ενάντια στην ελληνική πραγματικότητα

Ελπίζουμε πως έχουμε παρουσιάσει μέχρι στιγμής εν συντομία τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Για το τέλος θα θέλαμε με αυτό το κείμενο να μοιραστούμε μαζί σας και κάποια πράγματα γύρω από τον αναλυτικό προσανατολισμό της ομάδας μας. Η antifa negative είναι μια μεικτή ομάδα, μεταναστών και μη, οι οποίοι μοιραζόμαστε τις κοινές μας εμπειρίες και αντιλήψεις γύρω από την ελληνική πραγματικότητα, καθώς και έναν αρνητικό τρόπο ερμηνείας των σύγχρονων ελληνικών δυστοπιών, όπως και των υποσχόμενων ουτοπιών από τους εναλλακτικούς χώρους και ιδεολογίες. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις μας, βλέπουμε το σημερινό πρόβλημα των “νεοναζί” ως την κορυφή του παγόβουνου, ενώ στα μάτια μας το ίδιο το παγόβουνο – και άρα το πρόβλημα – αποτελεί η ίδια η ελληνική κοινωνία, ως μια κοινωνία καλά καλλιεργημένου και ανοιχτού ρατσισμού. Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσει κανείς/καμιά αυτή τη συνθήκη, τόσο πιο εύκολα θα απορρίψει την αντίληψη πως ο ρατσισμός και ο φασισμός εσχάτως “ανακαλύφθηκαν” στην ελλάδα με την άνοδο του κόμματος της χρυσής αυγής.

Τέτοια συμπεράσματα για την ελληνική κοινωνία μας οδήγησαν να ψάξουμε περαιτέρω τις βαθιές και παλιές σχέσεις που “ελλάδα” και “ρατσισμός”, “ελληνικό κράτος” και “φασισμός” έχουν μοιραστεί στο παρελθόν. Λόγω έλλειψης χώρου εδώ, δεν μπορούμε να επεκταθούμε πάνω στο θέμα, ωστόσο πρέπει να τονίσουμε ότι οι σχέσεις των φασιστών με το ελληνικό κράτος είναι παρούσες σε πολλές περιπτώσεις του 20ου αιώνα (1930- 1967 κτλ). Σήμερα, κατά τη γνώμη μας, οι φασίστες μοιάζουν να επανέρχονται στο ελληνικό πολιτικό προσκήνιο ώστε να βοηθήσουν τις κρατικές πολιτικές κιόλας, τουλάχιστον σε δύο τομείς: πρώτα, να ελέγξουν, να καταπιέσουν και να πειθαρχήσουν τους μετανάστες αυτής της χώρας, να τους διατηρήσουν σε ένα καθεστώς παρανομίας, χωρίς δικαιώματα και φοβισμένους για να απαιτήσουν οτιδήποτε. Δεύτερον, οι φασίστες – με τα πανεθνικά τους πλέον δίκτυα μετά τις εκλογές του 2012 – μοιάζουν ως μια εφεδρεία καταστολής για κάθε πιθανό είδος ανεξέλεγκτης (από την αριστερά όσο και το ίδιο το κράτος) διαμαρτυρίας στο μέλλον, π.χ. έναν νέο “Δεκέμβρη του 2008″. Η ευρεία κοινωνική αποδοχή τέτοιων δικτύων μέσα στη χώρα μοιάζει ανησυχητική προς το παρόν και, βέβαια, μας επιβεβαιώνει πως στην ελλάδα το δυνατότερο νόμισμα συναλλαγών σήμερα δεν είναι ούτε η δραχμή ούτε το ευρώ αλλά ο ρατσισμός! Αυτή είναι η γλώσσα που καταλαβαίνουν οι έλληνες, αυτό είναι το νόμισμα, φτηνού κόστους μάλιστα όσο κανείς δεν το περιορίζει/απαγορεύει, με το οποίο συναλλάσσεται η ξεφτιλισμένη πατριωτική συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Αυτά λοιπόν είναι πράγματα που θα έπρεπε να απασχολήσουν τις αντιφασίστριες και τους αντιφασίστες, οι οποίοι/ες θα έπρεπε να απαντήσουν μάλιστα με έναν καλοδουλεμένο και οργανωμένο τρόπο.

Λόγω των παραπάνω σκέψεων, προσπαθούμε να κατευθύνουμε την ανάλυση μας και τις αντιφασιστικές μας δράσεις ανάλογα, πάνω σε θέματα ελληνικού εθνικισμού, ρατσισμού και αντισημιτισμού και, βέβαια, να κάνουμε ορατά τα προνόμια που η ελληνική εθνική ταυτότητα προσφέρει. Σε αυτό το πλαίσιο, προσπαθούμε να βαθύνουμε τις αντιπαραθέσεις γύρω από αυτή την εθνική ταυτότητα, κάνοντας τις ανθελληνικές μας ενέσεις στο ντόπιο αντιφασισμό και κάνοντας ξεκάθαρο πως “οτιδήποτε ελληνικό” είναι πρώτα και κύρια ένας λόγος και μια πρακτική ομογενοποίησης και αποκλεισμού των “Άλλων” (μεταναστών βασικά αλλά και μειονοτήτων της χώρας). Αυτό το δύσκολο και … δίχως ορατό τέλος, καθήκον μας αποβλέπει σε ένα και μόνο γενικό στόχο: την προσφορά στιγμών ελευθερίας για τους αποκλεισμένους, την προσφορά στιγμών άγχους για τους ελληνοφασίστες και τους πολλούς φίλους τους. Ελπίζουμε να δώσαμε μια σύντομη αλλά ουσιαστική εικόνα του τρόπου που ζούμε και σκεφτόμαστε την ελληνική πραγματικότητα και – τελειώνοντας την ανταπόκριση αυτή – θα θέλαμε να θυμίσουμε και στους σουηδούς μας συντρόφους και συντρόφισσες το σύνθημα μας (ουσιαστικά μια παράφραση ενός αρκετά γνωστού συνθήματος του Karl Liebknecht): “Ο εχθρός μας είναι η ίδια μας η χώρα!”

 

AntifaNegative, ενάντια στην ελληνική εμπειρία,

26 Οκτώβρη 2012

 PDF

Εδώ μπορούν να βρεθούν κάποιες από αυτές τις πληροφορίες

http://www.bbc.co.uk/news/world-19976841 ,

http://www.guardian.co.uk/world/2012/oct/09/greek-antifascist-protesters-torture-police ,

http://www.hrw.org/news/2012/10/17/greece-needs-zero-tolerance-approach-police-violence

 

Permanent link to this article: http://antifa-ngt.espivblogs.net/?page_id=88